Skip to content

Architectuur voor samenwerking -3

16/09/2007

Voor samenwerking kom je –doorfilosoferend- dan al snel op een model waarbij een medewerker wordt gekoppeld aan één of meer rollen in een proces. Dat laatste kan bijvoorbeeld een bedrijfsproces zijn, maar ook een project of een afdeling. Medewerkers en informatie worden ‘getagged’, waarbij wordt gekeken naar ondermeer rol, proces en persoon. Door deze ‘tagging’ kan de informatie op maat voor eenieder worden aangeboden, personalisatie dus. Dit concept wordt veelal gebruikt in portals. Dit soort samenwerking redeneert sterk vanuit de bestaande organisatiestructuur. Meestal wordt dit soort samenwerking ook ondersteund door de autorisatiestructuur zoals die voor medewerkers is vastgelegd.

Hiermee is echter nog niet iets gezegd over alternatieve structuren, die soms nodig zijn voor innovatie. Binnen ‘Enterprise 2.0’ wordt veel gesproken over emergent structures, structuren die vanzelf ontstaan en groeien. Door de toegenomen toegankelijkheid tot (elkaars) gegevens ontstaan nieuwe contacten en samenwerkingsverbanden die los staan van de bestaande organisatiestructuren. In dit kader heb ik het wel eens gehad over het runnen van ‘communities’. Hierbij kan ook worden gebruik gemaakt van compleet andere informatie, dan die voor handen is binnen de afdeling of het bedrijf. Het ontstaan van emergent structures wil je soms stimuleren (ondermeer ten behoeve van innovatie, sterkere externe gerichtheid, het ontvangen van terugkoppeling op je diensten), maar soms ook niet. Gevoeligheid van informatie kan bijvoorbeeld een rol spelen (over Web 2.0 en security heb ik het eens eerder gehad).

Graag roep ik het artikel van Nicholas Charr nog eens in herinnering, waarin hij ingaat op wanneer mass collaboration zinvol is en wanneer juist niet. Even kort door de bocht: voor het bedenken en regisseren van processen, diensten en producten minder handig, voor het geven van terugkoppeling, sturingsinformatie en validatie juist heel handig. Zo bezien zou je daarom kunnen concluderen dat samenwerking ook op die manier zou moeten worden ontworpen: proceseigenaarschap en regie volgens de organisatiestructuur (en de hiermee gekoppelde autorisatiestructuur), vragen voor innovatie, feedback, fijnslijpen van begrippen, samenbrengen van externe informatie, etc. volgens emergent structures. Blijft natuurlijk de vraag open hoe je die twee omgevingen optimaal integreert. Hierover later meer.

Advertenties
2 reacties leave one →
  1. 18/09/2007 10:32 am

    Joost,

    De structuren voor de primaire en redelijk vastomlijnde secundaire processen zijn al lang niet meer emergent. Daar zijn bedrijven al 100 jaar mee bezig en dus is het redelijk uitgekristaliseerd. De overige processen waar jij en carr het over hebben zijn veel minder duidelijk en zullen dat ook nooit in dezelfde mate worden. Vandaar dat inderdaad enterprise 2.0 technologien zich beter lenen voor mass collaboration.

    De integratie van deze twee is zeer wezenlijk maar daar moet enterprise 2.0 ook uitkomen gezien de integratie component. Integratie moet ervoor zorgen dat informatie en functies optimaal gecombineerd kunnen worden om waarde te genereren.

    Ik ben benieuwd naar jouw volgende post!

  2. Joost permalink
    19/09/2007 5:22 pm

    Robbert, leuk om je reactie te lezen. De volgende post komt er een dezer dagen aan! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s